सद्गुरूचरित्रात २ र्या अध्यायात कलियुगाचे दर्शन झाले. आणि आज गंगापूर रोडला एका आईस्क्रीमच्या दुकानात आईस्क्रीम खात असतांना जे दृष्य पाहिले तेव्हा. माझे आत्ताचे वय ३१ आहे. असे चाळे उघड्यावर करायला आजुनही माझे मन कचरतं. पण २०/२२ वयाचे तरूण-तरूणी असतील. ते मला बघुन अजिबात घाबरत नव्हते. त्यांच्यापैकी एक जोडपं त्यांच्या नजरेने मला जणुकाही सांगत होतं ‘तु पण असं कर’. आपल्याला चार भिंतीमध्ये जो ‘विषय’ उपभोगायला दिला आहे. तो ‘विषय’ ते खुलेआम करीत होते, एवढा ‘विषय’ त्यांच्यामध्ये प्रबळ झाला होता. मी ते दृष्य पाहिले. आईस्क्रीम कशी-बशी संपवली आणि बाहेर पडलो. डोकं गरम झालं होतं. मोबाईल काढला आणि माझ्या मित्राला ङ्गोन केला. झाला विषय सगळा सांगितला आणि थोडावेळ शांत झालो. पण मनात ती गोष्ट घर करून बसली होती. एवढी-एवढीशी पोरं आज इतके बिनधास्त झाले की लहान-मोठ्यांचे भान राहीले नाही. यांची आताची कर्म अशी आहेत तर त्यांची पुढची पिढी किती किळसवाणी जन्माला येईल. याचा विचार त्या मुलांनी कसा केला नाही ? त्यांच्या आई-वडीलांनी यांना असे वार्यावर कसे सोडले ? प्रत्यक्ष श्वास ज्याच्या आधारावर घेत आहेत. त्...
नकळत घटना लिहिण्याची सवय लागली. Unknowingly, I developed the habit of writing down events.