निवेदनाची पुरतता आणि प्रचिती

कसाबसा रेनकोटमधून फोन काढला नी कानाला लावला.

भाईं (काका) (टेन्शनमधे) - “अरे!, तु कुठे आहेसऽऽ?, गंगेला पुर आला आहे. अजुन कितीतरी क्युसीएस पाणी सोडणार आहे. घरात पाणी शिरणार आहे. तुझा कॉमप्युटर, सामान तसेच आहे. सगळे सामान हलवले आहे. तुझेच सामान हलवायचे बाकी आहे. लवकर घरी ये. तुझी सगळे वाट पाहत आहे.”
मी (दबलेल्या आवाजात) - “हो... आलो भाई. फोन कट.”
डोळ्यात टचकन पाणी आले. काय करावे समजत नव्हते. अशोक स्तंभावर एका कोपर्‍यात एकटाच हतबल होऊन उभा होतो. छिनबिन अवस्थेत जमीनीकडे एकटक लावून पहात होतो. फोन ठेवून त्याच ठिकाणी दोन्ही हात जोडले (मी एका व्यक्तीचे स्मरण केले. जागेवर निवेदन ठेवले). मुसळधार पाऊस थोडासा संतगतीने पडत होता. दुपारचे किती वाजले माहित नव्हते. माझा रेनकोट आतूनसुद्धा ओला होता. बोटं गोठून गेली, अंगात ताकत नव्हती, पोटात अन्नाचा कण नव्हता. तरी जड पाऊले उचलली आणि थेट शेखर काकांचे प्रेस गाठले.
मी - “सर, फाटे सरांनी जॉब कॅन्सल केला आहे. ते डिलिव्हरी घेणार नाही.”
काका (हैराण होऊन) - अरे, काय सांगतो तू हे! 1 लाखाची ऑर्डर आहे ती. म्हणजे सगळे पैसे, मेहनत पाण्यात जाणार. फाटे मॅडमशी प्रत्यक्ष बोल. त्यांना सांग. विनवणी कर. काही तरी सांग. असं करू नका म्हणावं.”
मी - “हं... मॅडम फोन घेत नाहीये. त्यांना कदाचित बोलायचे नाही.”
काका - “आता काय करणार आहेस?.”
मी - “मला काही सुचत नाही.”
काका - “कदाचित ते चेष्ट करीत असतील.”
मी (चिडून) - नाही हो..., तिकडे घरात पाणी शिरणार आहे. तीन दिवस झाले पाऊस थांबायचे नाव घेत नाही. गाडीवाले (मालवाहु)पावसामुळे गाडी काढायचे नाही म्हणतायेत. सकाळपासून मी गाडी शोधतोय. म्हणून मी अशोक स्तंभावर उभा होतो तेव्हाच मॅडमचा फोन आला, ‘जॉब आणू नकोस, तो तुझ्याकडेच ठेव. असे चिडून म्हणाल्या. यात कसली आली चेष्टा.”
काका - “थांब, चल आपण मॅडमकडे जाऊ, मी बोलतो मॅडमशी.”
मी - “अहं... मला आता घरी जाऊ द्या. मला सामान हलवायचे आहे. अजून जेवण नाही केले. जॉब कॅन्सल झालाच आहे. घरी नाही गेलो तर माझे कॉम्प्युटर, सामान सगळे पाण्यात जाईल.
काका - ठिक आहे. शांत हो. पाणी घे. घरी जा. आणि फोन कर मला. काही मदत लागली तर सांग.
प्रेसवरून गाडीला किक मारली आणि तडक घरी आलो. पाहातो तर गल्लीत लोकांची ही गर्दी. ट्रॅफीक जॅम, लोकं ओरडंत होती. सामान हलवायची सगळ्यांची लगबग, दुसरीकडे गोदावरीने रौद्र रूप घेतलेले. मी आपला शंडसारखा गाडी लावून घरात शिरलो. सामान बांधायला सुरवात केली. किचनच्या खिडकीकडे बाहेरून चार बोटं उरली होती घरात पाणी शिरायला. मी एकीकडे रडत सामान गोळा करत होतो. घरचे विचारत होते. का रडतो आहे?. काही झाले आहे का?. मी एक नाही की दोन नाही.
आणि चमत्कार व्हावा तसा एकदम पाऊसाचा आवाज बंद झाला. कडक उन पडले. सामान हलवून पूर्ण होते ना होते तोच फोन वाजला. नि लगेचच उचलला.
सोनाली मॅडम - “गठ्ठे बांधले असतील तर उद्या कुठल्याही परिस्थितीत गठ्ठे ऑफीसवर पोचते कर. हि शेवटची संधी आहे तुला. कारण मॅडमची गाडी पुरामुळे फसली आहे. मॅडम फॅक्टरीत जाऊ शकत नाहीये आज. तेव्हा लक्षात ठेव.” फोन कट.
फोन वरील मॅडमचे बोलणे ऐकता ऐकता मी किचनच्या खिडकीकडे पोहचलो तर पुराचे पाणी खाली गेले होते. आनंदाश्रु बाहेर आले. (कारण मी ठेवलेल्या निवेदनाची लागलीच पुरतता झाली होती.) ताबडतोब प्रेसवर फोन फिरवला. आणि झालेले संभाषण काकांना सांगितले. काका खुष झाले. घरच्यांनाही काय झाले. ते कथन केले व झालेला प्रकार समजला.
निवेदनाची पुरतता करणारा प्रत्यक्ष नाही दिसला. पण तो त्याचे काम कसे करून गेला काही समजले नाही. ही प्रचिती मिळाली.