काढून ठेवलेले रत्न त्यांनी एका पाकिटात टाकत “ह्यांचा काय परिचय” हनुवुटीने इशारा करत दाजींकडे पाहिले.
काकांच्या पटकन लक्षात यावे म्हणून दाजींनी त्या-त्या लोकांचा परिचय देवून माझे नाव त्या-त्या लोकांना लावले. नंतर इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्या आणि तेथून निघालो.
दाजींना घरी सोडून मीही निघालो.
सांगितलेल्या दिवशी मी फोन करून त्यांच्या दुकानात गेलो.
“या बसा. तुमच्या अंगठ्या तयार होवून मंदिरात गेल्या आहेत.”
“अंगठी कोणत्या बोटात घालायची आहे माहिती आहे का?” असे म्हणत काकांनी मी दिलेला कागद परत केला.
मी ‘नाही’ म्हणून मान हलवली. कदाचित माझा पडलेला चेहेरा पाहून “बाळ, तू खुप दुःखी वाटत आहेस. काय झाले तुला? आणि या अंगठ्या का बनवतो आहे? ते म्हणाले.
मी त्यांना सांगायला सुरवात केली. तेवढ्यात तो व्यक्ती अंगठी घेवून आला. त्या डबीमध्ये छान गुलाबी रंगाचा मखमली कपड्यात दोन अंगठ्या ठेवल्या होत्या. काकांनी स्वतः त्या अंगठ्या माझ्या बोटात परिधान करून दिल्या. “घातल्या आहेस आता काढू नको.” असे सांगितले.
अंगठी इतकी सुंदर होती की, त्या परिधान केल्यावर मी राजा झालो आहे असे काही वाटत होते.
मी त्यांना लगेचच पैसे देवू केले आणि “धन्यवाद काका” म्हणत माझं बोलणं आवरतं घेतलं. पण त्यांनी लगेच माझा हात धरून खाली बसवले.
“हे रत्न परिधान केल्याने कदाचित तुझ्या आयुष्यात खुप मोठे बदल होतीलही. पण एक लक्षात ठेव. आयुष्यभरासाठी काही कामाचे नसतात. ते पण दगडच आहेत. स्वतःचा आत्मविश्वास वाढव. हे बघ माझ्याही बोटात काहीही नाही. मी नास्तिक. देवाला मानत नाही. रत्नांवर घाव घातले. त्याला पैलू पाडले. सिद्ध करण्यासाठी त्यावर संस्कार करावे लागतात. म्हणून पूजा करवून घेतली. तसा तो विधीच आहे. पण मी मंदिरात नाही गेलो. माझी बायको आस्तिक. जाईल तिथे नारळ फोडेल.” (काका बोलत असतांना एकदम मधे थांबले. माझ्या चेहेर्‍याजवळ आले. त्यांनी माझा हात घट्ट धरला. मोठा श्वास घेत.) “हे बघ. उशा खाली साप असेल आणि तू त्याच जागी झोपायला गेला तर काय होईल?. तीन गोष्टी करता येईल. त्या खोलीत जाऊ नकोस. नाहीतर गादीसकट त्याला बाहेर फेकून दे. नाहीतर सापाला पकड आणि मारून टाक.”
हे बोलत असतांना काकांचे डोळे खूप मोठे झाले होते. त्यांच्या डोळ्यातील लाल रेषा स्पष्ट दिसत होत्या. त्यांच्या हाताचा स्पर्श गरम जाणवत होता. त्यांनी दिलेल्या उदाहरणात मी गुंतून गेलो होतो. त्यात खोली, साप, गादी कोण काही कळत नव्हते.
“असो... माझे सांगणे काम आहे. बाकी तू कर्ता आहेस. तू ठरव. निर्णय घेण्याची क्षमता वाढव. आणि खंबीरपणे उभा रहा. जा सगळंकाही ठिक होईल.” असे म्हणत त्यांनी माझा हात सोडला.
मी त्यांना नमस्कार करून निघालो. रत्न खुप चमकत होते. तेथून घरापर्यंतचा प्रवास रत्नांकडे बघतच झाला. पण मात्र लवकरच जमिनीवर आलो. अंगात तेच जुने कपडे, तुटलेली सँडल, पांढरे केस, डोक्यात नाना विचार, कर्ज, दवाखाना, भाड्याचे घर, भविष्य अंधारात, सगळा फाटका पसारा दिसला.
पण या सगळ्यांमध्ये एक उमेदीची किरण दिसली ती म्हणजे काकांचे शब्द ‘जा सगळं काही ठिक होईल’.
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा