Hearttouch हृदयस्पर्श Mukesh Kale Blogs

“अंकल कुछ लेलो ना!” त्या चिमुकलीने तीन-चार स्वेटरचे पॅकिंग दाखवत विचारले. “अगं हे मुलींचे आहे. हे माझ्या काय कामाचे” त्यातलं एक स्वेटर हातात घेऊन बोललो. “अरे ती हिंदीत बोलत आहे. तुझी मराठी समजेल का तिला.” भाऊ हसतच म्हणाला. “मुझे मराठी समझ मे आती है. अंकल, आण्टी के लिए ले लो ना!” खूप आग्रह करत तिने केविलवाणे तोंड केले. “इसकी अभी तक शादी नही हुई है । शादी होने के बाद ले लेंगे !” खवचटपणे रावसाहेब बोलला. थोडा हशा पिकला. “अहो, असं का त्यांना चिडवता! उगीचच आपलं काही तरी” रावसाहेबांची बायको त्याला दटावत बोलल्या. अंकल काही घेणार नाही म्हणून ती पुढे निघून गेली. तेवढ्यात माझा फोन वाजला. अनोळखी नंबर होता. “मी बोलतेय. हा माझ्या भावाचा नंबर आहे. तुम्हाला वेळ आहे का?” हा तिचाच फोन होता. घाईघाईने दरवाजाजवळ जाऊन बोलायला लागलो. “माझी तयारी आहे. तुम्हाला काही प्रॉब्लेम नाही ना!” तिने हे बोलताच. “अरे वा... थँक्यू थँक्यू” म्हणत जागेवर उडी मारली. माझ्यामागे भाऊ कधी येऊन उभा राहिला समजले नाही. तो अगदी दबक्या आवाजात “अरे अशा वेळी थँक्यू थँक्यू म्हणायचे का?” असे म्हणत त्याने कपाळावर हात मारला. आणि “चालू दे......

“आयुष्यभर असाच करंवला राहा!” योगेशने शेवटचे वाक्य बोलून फोन कट केला. कानाला लावलेला फोन कानापासूनच सोडून दिला. एकटक बघत लहानमुल जसं जमिनीवर हात-पाय पसरून बसतो तसा सुन्न अवस्थेत बसलेलो होतो. नंतर जे हंबरडा फोडून रडायला लागलो. स्वतःच्या गालात जोर-जोरात मारायला लागलो. मोबाईल फेकुन दिला. तोंडातून लाळ गळत होती. जमिनीवर लोळत होतो. तेवढ्यात खिडकीतून कुणीतरी डोकावतंय म्हणून पटकन स्वतःला सावरले. किचनमधे पळालो. “अण्णा... कुठेयेस तू? गुलाबाचे फुलं आणि टेप घे. चल लवकर.” “हो...ऽऽ आलो-आलो. बाथरूममधे आहे.” सपा-सप डोळ्यावर पाणी मारले. आरशासमोर उभा राहीलो. तोंड आणि डोळे लाल झाले होते. हे सोंग लपवु कसं म्हणून कधीही पावडर न लावलेला हा चेहेरा पावडर लावत होता. कसाबसा स्वतःला आवरले आणि दरवाजा उघडला. “चल-चल. लवकर आटप. नवरदेव निघालाय. गाडी सजवून हॉलकडे जायचे आहे.” दाजी घाई करत होते. गाडी धुवून-पुसुन फुलं चिकटवायला घेतली. डोक्यात योगेश जे बोलला तेच विचार घोळत होते. त्याच्यावर भयंकर चिडलो होतो. नाहीनाही ते बोलून गेला. मी निमुटपणे ऐकत होतो. पण त्याचं बोलणही सत्य होते. षंड जसा वागतो तसा मी माझ्या आयुष्यात वागत हो...

काढून ठेवलेले रत्न त्यांनी एका पाकिटात टाकत “ह्यांचा काय परिचय” हनुवुटीने इशारा करत दाजींकडे पाहिले.  काकांच्या पटकन लक्षात यावे म्हणून दाजींनी त्या-त्या लोकांचा परिचय देवून माझे नाव त्या-त्या लोकांना लावले. नंतर इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्या आणि तेथून निघालो. दाजींना घरी सोडून मीही निघालो.  सांगितलेल्या दिवशी मी फोन करून त्यांच्या दुकानात गेलो. “या बसा. तुमच्या अंगठ्या तयार होवून मंदिरात गेल्या आहेत.” “अंगठी कोणत्या बोटात घालायची आहे माहिती आहे का?” असे म्हणत काकांनी मी दिलेला कागद परत केला. मी ‘नाही’ म्हणून मान हलवली. कदाचित माझा पडलेला चेहेरा पाहून “बाळ, तू खुप दुःखी वाटत आहेस. काय झाले तुला? आणि या अंगठ्या का बनवतो आहे? ते म्हणाले. मी त्यांना सांगायला सुरवात केली. तेवढ्यात तो व्यक्ती अंगठी घेवून आला. त्या डबीमध्ये छान गुलाबी रंगाचा मखमली कपड्यात दोन अंगठ्या ठेवल्या होत्या. काकांनी स्वतः त्या अंगठ्या माझ्या बोटात परिधान करून दिल्या. “घातल्या आहेस आता काढू नको.” असे सांगितले. अंगठी इतकी सुंदर होती की, त्या परिधान केल्यावर मी राजा झालो आहे असे काही वाटत होते. मी त्यांना लगेचच...

“तुम्ही कधीपासून खड्यांवर विश्वास ठेवायला लागले?” ज्योतिष कार्यालयामध्ये रिसेप्शन काऊंटरवर वहिनी बसल्या होत्या. त्यांनी माझा मिश्किल चेहेरा बघत प्रश्न विचारला. “परिस्थिती अशी काही पुढे आली आहे की, ज्यांनी-ज्यांनी जे-जे करायला सांगितले ते-ते करण्याचा मी प्रयत्न करतो आहे. “हं... मला ह्यांनी थोडं सांगितले आहे. अहो.. एवढे निराश नका होऊ. प्रत्येकाच्या आयुष्यात काही ना काही दुःख आहेच की.” वहिनींनी शाब्दीक दिलासा देत माझी कुंडली पुस्तिका घेवून सरांच्या केबिनमध्ये गेल्या. वहिनी बाहेर येवोस्तर ज्योतिष कार्यालयाच्या भिंतीवर वेगवेगळ्या प्रकारची माहिती वाचत बसलो. पाठीला पाठ लावून बसलेल्या एका राशीला स्थिर झालो. “ती तुमच्या काही कामाची नाहीये.” वहिनींचे सर स्वतः बाहेर येऊन दमदार आवाजात मला म्हणाले. डोळ्यावरचा डे-नाईट चष्मा काढून “या बसा...” म्हणत त्यांनी मला न्याहाळले. त्यांचे ते काळेभोर केस, दाट काळ्या मिश्या, गुबगुबीत गोरे गाल, गळ्यात सोन्याची जाड चैन, पांढरे कपडे, मनगटात सोन्याचे ब्रेसलेट, दोन्ही हातांच्या बोटात मोठाले रत्न, एका हातात मोबाईल, दुसरा टेबलवर आणि दुसर्‍या हातात माझे फाटलेले कुं...

मुलाला शाळेतून घरी आणले तोच गरम चहाचा कप हातात आला. मोबाईल चालु करून एक एसएमएस बघीतला. माझे कान एकदम गरम झाले. अकाऊंटमधून पाच हजार कट झाल्याचा तो एसएमएस पाहून मनाची चलबीचल आणि विचारांचे जाळे विणायला सुरूवात झाली. कप ठेवला. घरात न बोलता जवळचे एटीएम गाठले. बॅलेंस चेक केला. किरकोळ रक्कम शिल्लक ठेवून बाकी काढून घेतली नि घरी आलो. माझा उतरलेला चेहेरा पाहून “इतक्या घाई घाईने कुठे गेला होता.” म्हणून हिने विचारले. एसएमएस दाखवत बोलायला सुरूवात केली. कुणास ठाऊक तिला कितपत समजले! मलाही काही समजेनासे झाले. रक्कम अशी जाऊ शकते का? या विचाराने दोघेही बुचकळ्यात पडलो. त्या मंथन-चिंतनात वेळेचे भान आले कारण बराच वेळ असाच निघून गेलेला होतो. तोंडावर पाणी मारून कसेबसे आटोपले आणि देवापुढे बसून झालेला सर्व प्रकार त्यांना सांगितला आणि बैठकीला गेलो. तिथेही तोच विषय झाला. त्यामुळे मन अधिकच चिंताक्रांत झाले. घरी आल्यावर त्या विचारापायी जेवण जाईना. कसेबसे आटोपले आणि झोपी गेलो. कधीनाही ती पहाटे-पहाटे जाग आली. कधी उजाडते आणि बँकेत जातो असे झाले होते. सकाळचे सगळे आटोपून बँकेत पोहचलो. त्या मॅडमला एसएमएस दाखवला आणि ...

नंबर केव्हा येतो याची वाट बघता बघता खिडकीच्या आतील लोकांची जेवणाची वेळ झाली आणि काऊंटर अर्धा तासासाठी बंद झाले. आम्ही ओळीतील 15-20 जणांनी स्वतःचे नंबर घेऊन रांग मोडली. मी, इकडे-तिकडे जाण्यापेक्षा खिडकीपाशी उभे रहाण्याचे पसंत केले.  समोरील लोकांचे चेहेरे बघता-बघता एका रूममधून सुंदर तरुणी बाहेर पडली. तिच्या केसांची एक लट गालावरून फिरत होती. दातांची एक सारखी ठेवन तिच्या स्मित हास्याने दिसत होती. तिच्या डोळ्यांचा खेळ समोरच्याला खेळवत होती. कमनिय बांधा, साधे रहाणीमान, तिचे ते चालणे जणू मी याच्या आधी बघितल्यासारखे वाटले. आणि एकदम राधाचीच आठवण झाली. (फ्लॅशबॅक) सुधीर - “भाऊ, महिना झाला तू तिच्याकडे सारखा बघतोय पण तुमच्यात काही बोलणं झालं नाही.” अविनाश - “हं.. शेवटचे दिवस राहीले. परत भेट नाही होणार जे काही बोलायचे ते आजच बोलून टाक.” शरद - “यार, फे्रंडशिप तरी मागच तू.” तमखाने - “होऊन जाऊ दे आज काहीतरी आर या पार.” बोलता बोलता आमचा वर्ग सायन्स हॉल मधे घुसला. सरांची वाट बघत असतांना कुणीतरी हॉल मधील खिडक्या उघडल्या. त्याच रांगेत समोर दोन हाताच्या अंतरावर मुलींचा सायन्स हॉलच्या खिडक्या होत...

कसाबसा रेनकोटमधून फोन काढला नी कानाला लावला. भाईं (काका) (टेन्शनमधे) - “अरे!, तु कुठे आहेसऽऽ?, गंगेला पुर आला आहे. अजुन कितीतरी क्युसीएस पाणी सोडणार आहे. घरात पाणी शिरणार आहे. तुझा कॉमप्युटर, सामान तसेच आहे. सगळे सामान हलवले आहे. तुझेच सामान हलवायचे बाकी आहे. लवकर घरी ये. तुझी सगळे वाट पाहत आहे.” मी (दबलेल्या आवाजात) - “हो... आलो भाई. फोन कट.” डोळ्यात टचकन पाणी आले. काय करावे समजत नव्हते. अशोक स्तंभावर एका कोपर्‍यात एकटाच हतबल होऊन उभा होतो. छिनबिन अवस्थेत जमीनीकडे एकटक लावून पहात होतो. फोन ठेवून त्याच ठिकाणी दोन्ही हात जोडले (मी एका व्यक्तीचे स्मरण केले. जागेवर निवेदन ठेवले). मुसळधार पाऊस थोडासा संतगतीने पडत होता. दुपारचे किती वाजले माहित नव्हते. माझा रेनकोट आतूनसुद्धा ओला होता. बोटं गोठून गेली, अंगात ताकत नव्हती, पोटात अन्नाचा कण नव्हता. तरी जड पाऊले उचलली आणि थेट शेखर काकांचे प्रेस गाठले. मी - “सर, फाटे सरांनी जॉब कॅन्सल केला आहे. ते डिलिव्हरी घेणार नाही.” काका (हैराण होऊन) - अरे, काय सांगतो तू हे! 1 लाखाची ऑर्डर आहे ती. म्हणजे सगळे पैसे, मेहनत पाण्यात जाणार. फाटे मॅडमशी प्...

मी भयानक स्वप्न बघून दचकलो आणि डोळे उघडले. त्या अंधारात म्हातारे विस्फारलेले केस, सुकलेला चेहेरा मोठे खोल गेलेले डोळे, लांब मोठे नाक, बारीक तोंड असलेला चेहेरा माझ्या चेहेर्‍या समोर होता. कपड्यात मुतावा असा वास माझ्या नाकाला झोंबला. पुरता घाबरलेल्या अवस्थेत ‘आजी’ करून मोठा आवाज दिला. आजी ताडकन झोपेतून उठून खरखर केलेल्या आवाजात ‘कायऽऽऽ रेऽऽ...’ करत माझ्या दिशेने बघितले. ‘मेली थेरडे...’ म्हणत आजीने हॉलमधला लाईट लावला. नानी आत्या माझ्या चेहेर्‍याला हात लावणार मी करंट लागल्यासारखा पटकन सरकलो. आजीने नानी आत्याचे खवाटे धरले तसे ओढत तीला तिच्या जागेवर नेऊन पटकवले. ‘हरामी साली; आता रात्रीच्या वेळी पोरांना घाबरवते काय... तुला आता बघते थांब...’ मी त्या दोघांची धांदल गुडघ्यात डोके घालत बघत होतो. तिरपी नजर करत घड्याळात रात्रीचे तीन वाजले होते. रात्रीतून नानी आत्या भोवती आजीने बॅरीकेटस्‌ लावले. ‘(नानी आत्या) तुला सकाळी बघते. (माझ्याकडे फिरून) काय रे... घाबरलास का?..., काय केलं तीनं तुला.’ मी (संभ्रमअवस्थेत) ‘अ... काही नाही, ती जवळ येऊन काय करत होती कायऽऽऽ माहित. (मधेच) तीने साड...

‘घनकर गल्लीत एक प्रिंटींग जॉब टाकू... घरी जाऊ... आणि डबा घेऊन जॉबवर निघून जाऊ.’ असं स्वतःशी पुटपुटत मी गाडी मेनरोडवरून रेडक्रॉसकडे टाकली. पहातो तर गाड्यांची ही भली मोठी रांग लागलेली. मी या गर्दीतून गाडी काढू कशी म्हणून गादी बंद केली आणि रस्त्याच्या कडेला भिंतीलगत उभा राहून गंम्मत पहात होतो. एम.जी.रोडवरून कसला तरी मोर्चा निघाला होता. म्हणून रविवार कारंजा वरून येणार्‍या गाड्या थांबवल्या असाव्यात असा निष्कर्ष मी काढला. कदाचित मोर्चामधील घोषणाबाजीमुळे गर्दीत गाड्यांचे आवाजही शांत झालेले होते. उभ्या राहिलेल्या प्रत्येक गाडी, व्यक्ती, परिसरातील घडामोडी भरभर बघत होतो. माझ्या समोरच असलेल्या भव्य दोन इमारतीच्या प्रत्येक मजल्यावर कुटुंबातील मंडळी गर्दी करून मजा बघत होते. गर्दीमध्ये प्रत्येकाला घाई ही होतीच. केव्हा रस्ता मोकळा होईल याचीच वाट बघत होते. तेवढ्यात मी जिथे उभा होतो तिथल्याच पायवाटावरून ती नग्न बाई घाबरलेली आणि गोंधळलेल्या अवस्थेत झपाझप पावलं टाकीत माझ्या दिशेने येत असलेली पाहिली. गर्दीतील लोकांना मारण्यासाठी सारखी एक हात हवेत झटकत होती. दुसर्‍या हातात वाकलेली काठी टेकत होती. डोळे ...

धाडकन आवाज झाल्याने रात्रीचा किरर्र आवाज थोडावेळ शांत झाला. त्या चौघा-पाच जणांनी रावसाहेबांकडे धाव घेतली. मीही माझी गाडी बाजुला उभी करून साहेबांकडे धावलो. रस्त्यावरच्या चिखलपाण्यात राव पालथे पडले होते. रक्तबंबाळलेला चेहेरा पाहून छातीत धडधड सुरू झाली. त्यांचा चेहेरा, अंगावरचे कपडे रक्ता-चिखलाने माखलेले होते. बघणारे लोकं हळूहळू आवाजात बरे-वाईट पुटपुटत होती. साहेबांना सावरायला मी एकटाच होतो.... समारंभ आटोपून आम्ही पाचही एकच्या सुमारास बाहेर पडलो होतो. त्या शुकशुकाटात आमच्या गाड्या भरधाव वेगाने वेगवेगळ्या दिशांना फिरल्या आणि रावसाहेबांच्या बाबतीत असे घडले. त्यात त्यांचा फोन आपटल्याने कोणाशीच संपर्क होणार नव्हता. मिनमिनत्या प्रकाशात रावसाहेबांचं सामान कुठे काय पडलेलं होतं काही समजलं नाही. मी हतबल होतो. ‘कुणीतरी रिक्षा बोलावता का..., मदत करा माझी...’ मी लोकांवर अक्षरशः रेकुन अखेर बोललो. साहेबांच्या गालात मारत शुद्धीत आणण्याचा प्रयत्न करत होतो. ते कुठल्याच हाकेला साथ देत नव्हते. एका डोळ्याच्या वर जबर मार बसल्याने रक्त खूप वहात होते. तेवढ्यात रिक्षा उभी करून त्या भल्या व्यक्तीने मला घाई ...